مصرف ثروت است به اندازه ضرورى. «١» رسول اكرم صلى الله عليه و آله در تعريف سخاوتمند واقعى مى‌فرمايد:
سخاوتمند كسى است كه دارايى (حلال) خويش را در مسير خواست خدا مصرف كند.
امّا آن‌كه مال را در معصيت خدا هزينه نمايد، مستحق خشم و غضب الهى است چرا كه به خود نيز بخل ورزيده، چون هواپرستى كرده- تا چه رسد به ديگران! ... «٢» بنابراين براى دستيابى به خصلت ارزشمند سخاوت بايد؛ ١- راه‌هاى كسب ثروت، حلال و مشروع باشد.
٢- حقوق واجب شرعى مانند خمس، زكات، نفقه واجب افراد تحت تكفّل، كفّارات شرعى و ... پرداخت شود.
٣- ثروت در راه مشروع و معقول هزينه شود نه در راه معصيت خدا و كارهاى بيهوده و باطل‌ ٤- مصرف در راه‌هاى مذكور نيز به اندازه و حساب شده انجام گيرد قرآن مجيد در اين باره مى‌فرمايد:
«وَلا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلوُلَةً الى‌ عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسوُراً» «٣» دستت را (از روى تنگ نظرى) به گردنت زنجير نكن و آن را يكباره نگشا كه سرزنش شده و درمانده خواهى شد.
با چنين اوصافى، هزينه ثروت، سخاوت محسوب مى‌شود كه اميرمؤمنان عليه السلام در دو