هر كس پيش از اقدام، انديشه كند، درستى اش افزون مى گردد.
و در سخنى نغز و حكيمانه به سنجش راستگرايى و چپگرايى با اعتدال انديشه پرداخته مى‌فرمايد:
«الْيَمينُ وَالشِّمالُ مَضَلَّةٌ وَ الطَّريقُ الْوُسْطى‌ هِىَ الْجادَّةُ» «١» راست روى و چپ روى گمراهى است و راه ميانه، جادّه زندگى است.
اين راهِ ميانه همان تفكّر ناب توحيدى است كه در ميان كلاف هاى سردرگم انديشه‌هاى خرافى كفر، شرك، دوگانه پرستى، تثليث، رهبانيّت، جبر و تفويض، تناسخ، تجسّم، مادّيگرى، خرافه پرستى و ... با عنوان «صراط مستقيم» خودنمايى مى كند وهمه موحّدان حقجو را در خويش جاى مى دهد و به سرمنزل مقصود- كه قرب الهى است- مى رساند.
تندروهاى افراطى، به كلّى منكر آفريدگار جهان و نظم و حكمت حاكم بر آن مى‌شوند، حتى واقعيت هاى محسوس را منكر مى‌شوند و به تعبير قرآن:
«وَاذا قيلَ لَهُمْ ما ذا انْزَلَ رَبُّكُمْ قالوُا اساطيرُ الْاوَّلينَ» «٢» وهنگامى كه از آنان پرسش شود: پروردگارتان، چه فروفرستاده؟ پاسخ دهند:
افسانه گذشتگان را! ولى همين پرسش اگر از صاحبان انديشه هاى معقول و مستقيم پرسيده شود، چنين پاسخ مى‌دهند:
وَ قيلَ لِلَّذينَ اتَّقَوْا ماذا انْزَلَ رَبُّكُم قالوُا خَيْراً لِلَّذينَ احْسَنوُا فِى هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌو لَدارُ الْاخِرَةِ خَيْرٌ ...» «٣» از متقيان مى‌پرسند: پروردگار شما چه چيز نازل كرده؟ پاسخ دهند: خير و خوبى؛ براى كسانى‌