اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٠٩

«صَلاحُ حالِ التَّعايُشِ وَ التَّعاشُرِ مِلْا مِكْيالٍ ثُلْثاهُ فِطْنَةٌ وَ ثُلْثُهُ تَغافُلٌ» «١» فضاى زندگى و معاشرت سالم، پيمانه‌اى است كه ٢٣ آن را زيركى و ١٣ آن را تغافل پر مى‌كند.
اگر مدير، اصل تغافل، را مدّ نظر قرار ندهد نه تنها چنين فضاى صميمت و سلامت را نمى‌آفريند، بلكه خرده‌گيرى و فشارهاى گاه و بيگاه سبب بروز مشكلات جديد نيز خواهد شد. اميرمؤمنان عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«مَنْ لَمْ يَتَغافَلْ وَ لا يَغُضَّ عَنْ كَثيرٍ مِنَ الْاموُرِ تَنَغَّصَتْ عيشَتُهُ» «٢» آن كس كه در بسيارى از امور تغافل و چشم پوشى نكند، زندگى‌اش ناگوار مى‌شود.
٣- وجدان كارى:
گوهر انسانيت آدمى ايجاب مى‌كند كه هر مسوؤليتى را كه به عهده مى‌گيرد به نيكوترين وجه ممكن به پايان رساند و از هر گونه سهل‌انگارى و مسامحه كارى بپرهيزد.
به فرموده رهبر فرزانه انقلاب، حضرت آية الله العظمى خامنه‌اى:
... هر كس و در هر كجا كه هستيم، وجدان كار را در كارى كه به گردن گرفتيم و تعهد كرديم رعايت كنيم؛ چه اين كار، شخصى يا كارى براى نان درآوردن باشد و چه كارى اجتماعى و مردمى و مربوط به ديگران باشد، همانندكارهاى مهم اجتماعى و مسؤوليت‌هاى كشورى، همه اين امور را با برخوردارى از وجدان كارى انجام دهيم، آن را خوب و دقيق و كامل و تمام انجام دهيم و به تعبير معروف؛ براى كار، سنگ تمام بگذاريم ... «٣» وجدان كارى در هر مسؤوليتى آن قدر مهم و ضرورى است كه رسول‌اكرم صلى الله عليه و آله حتى براى چيدن لحد نيز آن را لازم مى داند. به داستان زير توجه كنيد:
ابراهيم- فرزند خردسال پيامبر- درگذشت، وقتى او را در قبر نهادند و لحد را چيدند، رسول خدا صلى الله عليه و آله روزنه‌اى در لحد مشاهده كرد و با دست خود آن را پوشاند،