اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٥٠
گفت در مكّه مجاور بودم در حرم حاضر و ناظر بودم ناگه آشفته جوانى ديدم نه جوان، سوخته جانى ديدم لاغر و زرد شده همچو هلال كردم از وى زسر مهر سؤال كه مگر عاشقى اى شيفته مرد كه بدين گونه شدى لاغر و زرد؟
گفت آرى به سرم شور كسى است كش چو من عاشق رنجور بسى است گفتمش يار به تو نزديك است يا چو شب روزت از او تاريك است؟
گفت درخانه اويم همه عمر خاك كاشانه اويم همه عمر محنت قرب زبُعد افزون است جگر از هيبت قربم خون است هست در قرب همه بيم زوال نيست در بُعد، جز اميد وصال آتش بيم، دل وجان سوزد شمع اميد روان افروزد «١» ٣- عملكرد زيبا: لازمه نزديكى به حريم قدسالهى، پيراستگى از زشتىها و آراستگى بهخوبى هاست و تامؤمن درون و برون و دل و عملخويش را از رذايل «تخليه» و به فضائل «تحليه» نكند به محفل انس راه نمىيابد. اكسير گرانبهايى كه اسباب بار يابى به عالم ملكوت را فراهممىسازد، همچنين نشانه پذيرش انسان به حسابمىآيد، «تقوا» ست و بحق متقيان راهيان عالم قدسند و سالكان حرم انس و به تعبير امام متقيان، امير مؤمنان عليه السلام:
«مَنِ اتَّقَى اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ اعْطاهُ اللَّهُ انْساً بِلا انيسٍ» «٢» هر كس حق تقواى الهى را به جاى آورد، خداوند، مقام انسى به او اعطا مى كند كه هيچ انيسى بدان راه نيابد.
از سوى ديگر هر گونه آلودگى به معصيت، نشانه آوارگى از آستان انس و دورى از قدسيان است؛ بدانجا سرافرازانى بار مىيابند كه در برابر خدا گرد نفرازى نكنند و سرافكنده گناه و معصيت نباشند. به فرموده پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله: