حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«مَنِ اغْتَرَّ بِنَفْسِهِ اسْلَفَتْهُ الَى الْمَعاطِبِ» «١» هر كس، به خويشتن مغرور شود، نفسش او را به مهلكه‌ها مى‌كشاند.
همين مفسده بهترين انگيزه براى مراقبت و پيشگيرى از دل است كه به اين رذيله خطرناك گرفتار نگردد.
٢- تكبّر و فخرفروشى‌ آفت كشنده ديگرى كه افراد و سازمان نظامى را تهديد مى‌كند، نخوت و فخرفروشى است؛ اين آفت، بويژه پس از پيروزى‌ها ممكن است در دل نظامى نفوذ كندو خويشتن را به دليل كار بزرگى كه انجام داده، يا موقعيت برتر تشكيلات، از ديگران بهتر و بالاتر بداند. چنين حالتى بدون ترديد براى فرد و سازمان زيان‌آور است و حتما" بايد پيشگيرى و درمان شود.
در سال هشتم هجرى، رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله، پس از فتح مكه با دوازده هزار سپاهى به جنگ «هوازن» رفت، پيروزى‌هاى پس در پس، بويژه فتح مكه و فراوانى نيروها سبب نخوت و بزرگ بينى رزمندگان شد و همين آفت سبب شد آنان در مرحله نخست جنگ دچار پراكندگى و فرار گردند. قرآن مجيد از آن حادثه تلخ چنين ياد مى‌كند:
«لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فى‌ مَواطِنَ كَثيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ اذْ اعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْارْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرينَ» «٢» خداوند شما را در جاهاى بسيار از جمله جنگ حنين يارى كرد؛ آنگاه كه فراوانى تعدادتان، شما را به شگفت آورد ولى آن لشكر زياد به كارتان نيامد و زمين با همه وسعتش بر شما تنگ شد و پا به فرار گذاشتيد! ٣- تمرّد همان طور كه ياد شد رعايت سلسله مراتب، شيرازه يك سازمان نظامى است و