اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٤٠

«وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ انَّ انْكَرَ الْاصْواتِ لَصَوْتُ الْحَميرِ» «١» از صدايت بكاه چرا كه زشت ترين آهنگ‌ها، صداى الاغ است.
صداهاى گوشخراش و نعره هاى ديوانه وار و فريادهاى بيجا بيش از آنچه به صداى انسان شبيه باشد، شبيه صداى الاغ است كه بى هدف، بى موقع‌و آزار دهنده است.
پرحرفى و زياده روى در سخن نيز كار حكيمانه‌اى نيست و بايد بشدت از آن پرهيز كرد.
امام متقيان على عليه السلام دراين باره مى‌فرمايد:
«الْاكْثارُ يُزِلُّ الْحَكيمَ وَ يُمِلُّ الْحَليمَ فَلاتُكْثِرْ فَتُضْجِرْ وَ لا تُفَرِّطْ فُتُهَنْ» «٢» زياده گويى، حكيم را مى لغزاند و حليم را ملول مى‌سازد. پس بسيار مگو كه (ديگران را) دلگير كنى و تفريط نكن كه خوار شوى.