از او مى‌رنجاند و صفا و صميميت را از مجموعه مى‌گيرد. به تعبير اميرمؤمنان عليه السلام:
«سُوءُ الْخُلْقِ يُوحِشُ الْقَريبَ وَ يُنَفِّزُالْبَعيدَ» «١» بدخلقى، آشنا را به وحشت مى‌اندازد و غريبه را فرارى مى‌دهد.
در عوض، خوش خلقى، جوّ صفا و همكارى و همدلى ايجاد مى‌كند و علاوه بر حلّ برخى از مشكلات، كارگزاران را به فعاليت بيشتر تشويق مى‌كند، خستگى آنان را مى‌زدايد، كدورتها را از بين مى‌برد و كارآيى مجموعه را دوچندان و آينده‌اش را درخشان مى‌كند. قرآن مجيد يكى از علت‌هاى اساسى موفقيت پيامبر صلى الله عليه و آله را خلق خوش و صفا و صميميت آن حضرت دانسته، مى‌فرمايد:
«فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظّاً غَليظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ ...» «٢» به (بركتِ) رحمت الهى، در برابر مردم* نرم و مهربان شدى! و اگر خشن و سنگدل بودى از گردت پراكنده مى‌شدند.
كينه توزى، تبعيض، ظلم و بى عدالتى، تملّق گويى و تملّق پذيرى، دورويى، بى‌انضباطى، دروغ، خيانت به مجموعه، تنگ نظرى، انتقام جويى و ... صفات زشت ديگرى هستند كه نبايد مديران اسلامى را آلوده سازند و پرداختن به آنها مجال ديگرى مى‌طلبد.