اخلاق عملى

اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٧٧

آداب معاشرت‌ آدمى، موجودى اجتماعى و به اصطلاح «مدنى بالطبع» است وآرامش و گذران زندگى خويش را در كنار وهمراه همنوعان تأمين مى‌كند، همچنين با تبادل نظر و انديشه خود با ديگران به تكامل روحى دست مى‌يابد و استعدادهاى گوناگون خود را شكوفا مى‌سازد.
در زندگى اجتماعى، قوانين، مقررات و آداب خاصّى، ضرورت مى‌يابد كه بسيارى از آنها در زندگى فردى مطرح نمى‌شود. همچنين هر ملّتى نيز براى خود قوانين و آداب ويژه‌اى دارد كه در انديشه و عمل به آن گردن مى‌نهد. ما معتقديم كه اسلام- به عنوان دين خاتم- كامل ترين و عالى ترين برنامه زندگى را درهر دو بعدِ فردى و اجتماعى به ارمغان آورده و عمل بدان به طور قطع سعادت فرد و اجتماع را تأمين مى‌كند.
مبحث «آداب معاشرت» بسيار گسترده است كه در اينجا به شكلى گذرا و مختصر، عناوين كلى آن را بيان مى‌كنيم.
١- سلام و احوالپرسى‌ نخستين ادب معاشرت اجتماعى، درود فرستادن بر يكديگر وجويا شدن حال برادر مؤمن است. علاوه بر اين، سلام از نام‌هاى مقدّس خدا و شعار اسلام است. قرآن مجيد به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
وَ اذا جاءَكَ الَّذينَ يُؤْمِنوُنَ باياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ» «١» هرگاه كسانى كه به آيات ما ايمان دارند، نزدت آيند (به آنان) بگو: «سلام بر شما.»