اخلاق علمى‌ منظور از اخلاق علمى، خصوصيات وويژگى‌هاى پسنديده‌اى است كه متعلم و دانشجو بايد بدانها متصف باشدو بويژه در محيط علمى آنها را مراعات كند. در زمينه اخلاق علمى، آيات و روايات فراوانى وجود دارد و بزرگان، سخن بسيار گفته‌اند و كتاب‌هاى مستقل نگاشته‌اند «١» ولى ما برخى از مهم‌ترين و ضرورى‌ترين آنها را در اينجا درس بيان مى‌كنيم و طىّ آن، وظايف اخلاقى متعلّم را در برابر خدا، معلم و همدرسان توضيح مى‌دهيم.
الف- در برابر خدا ١- توكّل‌ نخستين گام در كسب دانش‌هاى سودمند، ارتباط، توكّل و اميدوارى به درگاه خداوند متعال است. خداوند، منبعِ علم و نخستين معلّم است و هر چه ماسواى او مى‌داند، قطره‌اى از درياى بيكران علم الهى است، چنان كه فرمود:
«... وَ ما اوتيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ الَّا قَليلًا» «٢» شما جز اندكى از دانش را دريافت نكرده‌ايد.
براى دريافت علم و دانش بايد بر لطف و عنايت الهى اعتماد كرد و از درگاه او علم و معرفت را طلب نمود. قرآن مجيد در اين باره چنين رهنمود مى‌دهد:
«... وَ قُلْ رَبِّ زِدْنى‌ عِلْماً» «٣» بگو: «پروردگارا بر دانش من بيفزا» دانشى را كه خدا عطا كند، قطعا" سودمند وكارآمد خواهد بود و سبب تباهى عمر متعلّم يا فسادجامعه نخواهد شد، بلكه بسان مشعلى فروزان، فراروى فرد و اجتماع قرار خواهد گرفت و بنياد جهل و خرافه را از ريشه خواهد كند.
٢- خلوص نيّت‌