وقتى كسى به چنين مقامى رسيد، هم در زمان حيات و هم پس از مرگ، مى تواند واسطه فيض الهى باشد.
امير مؤمنان عليه السلام درباره‌اين خصوصيت پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«... انَّ رَسوُلَ اللَّهِ امامٌ حَيّاً و مَيِّتاً» «١» پيامبر صلى الله عليه و آله در قيد حيات باشد يا نباشد، امام است.
با چنين موقعيتى كه معصومين عليهم السلام دارند، توسّل جستن به آنان بسيار آسان است و محبّان و عاشقان آنان در هر فرصتى مى توانند با ايشان رابطه برقرار كنند و توسط آنان به درگاه خدا راز و نياز كنند و حاجت بطلبند. در اينجا برخى از راه هاى متداول را به اختصار بيان مى كنيم.
١- شرفيابى: رسيدن به حضور معصوم و ملاقات و دستبوسى او سعادتى بزرگ است گرچه انسان هيچ نيازى هم نداشته باشد، در زمان ما اين سعادت عظيم نصيب هر كسى نمى‌شود بلكه بندگان خاص خدا كم و بيش از چنين فيضى برخوردار مى‌شوند ولى در زمان حضور معصومين عليهم السلام اين فيض فراگير و عام بود.
٢- زيارت: زيارت اهل قبور و خواندن قرآن و دعا نزد قبر آنان، دستور اسلام است كه هم براى مردگان، خير و بركت دارد و هم سبب سازندگى و تحوّل روحى زائر مى‌گردد، بويژه اگر صاحب قبر انسانى وارسته، متقى و از اولياى خدا باشد كه معصومين بالاترين آنهايند.
فرهنگ زيارت و بهادادن به اين پديده مبارك در ميان شيعيان، سابقه اى ديرينه دارد و روح تحرك و انقلاب و پيوند با رهبران حقپوى شيعه را همواره زنده نگهداشته‌است، خميرمايه و ابتكار اين فرهنگ انقلابى نيز به دست معصومين بوده است. بخصوص پس از وقوع فاجعه كربلا، زيارت به مثابه شركت در حماسه شهيدان تلقّى مى‌شود و «زائر»