اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٣٧

الْقَلْبِ وَ هَيَجانِ الشَّهْوَةِ» «١» براى قلب مؤمن، چيزى زيانبار تر از پرخورى نيست؛ چنين كارى سبب سنگدلى و تحريك شهوت مى شود.
واين دو پديده شوم منشأ بسيارى از مفاسد فردى و اجتماعى مى‌شود كه شايد قابل كنترل نباشد. همين طور خواب بيش از اندازه يا كم خوابى، مذموم و زيان آور است.
٢- كار و عبادت: انسان، موجودى دو بعدى است و بايد نيازمندى هاى روحى و جسمى خود را از راه هاى مشروع و معقول، تأمين كند؛ هم به جسم و نيازهاى مادّى آن توجه كند و هم در پرورش روح و تهذيب آن بكوشد هم آخرت خود را مدّ نظر داشته باشد و هم دنياى خويش را ضايع نسازد، براى تأمين نيازمندى هاى زندگى و مشاركت در رفع نيازهاى اجتماعى بايد به كار و تلاش بپردازد و براى خودسازى و تأمين سعادت اخروى به دريافت معارف دينى و پرستش و نيايش با پروردگار اقدام نمايد. قرآن مجيد، در اين باره مى‌فرمايد:
«وَابْتَغ‌ اخلاق عملى ٤٢ سير و سلوك ص : ٤١ ِ فيما اتيكَ اللَّهُ الدَّارَ الْاخِرَةَ وَ لا تَنْسَ نَصيبَكَ مِنَ الدُّنْيا» «٢» در آنچه كه خدا به تو داده، سراى آخرت را بطلب و بهره دنيايى‌ات را فراموش نكن.
مؤمنان واقعى، عمر خود را ميان دنيا وآخرت، تقسيم مى‌كنند و براى هر يك به اندازه لازم وقت مى‌گذارند. هم زندگى دنيايى خود را به شكلى ساده و آبرومند اداره مى‌كنند و هم با عشق و علاقه به عبادت و آمادگى براى سراى آخرت مى‌پردازند و هيچ يك را فداى ديگرى نمى‌كنند، چنان كه امام كاظم عليه السلام فرمود:
«لَيْسَ مِنَّا مَنْ تَرَكَ دُنْياهُ لِدينِهِ اوْ دينَهُ لِدُنْياهُ» «٣» كسى كه دنيايش را براى دينش يا دينش را براى دنيايش، ترك كند، از ما نيست.
٣- مصرف و هزينه: مؤمن موظّف است درحدّ توان‌و استعداد خويش به گردش‌چرخ اقتصاد جامعه مدد رساند و علاوه بر تأمين هزينه‌هاى زندگى، در رونق وسازندگى ميهن‌