آن كه در پى كسب رضاى الهى است و مى خواهد به مقام قرب او راه يابد، كوشش مى‌كند تا آنچه را او نمى‌پسندد، انجام ندهد و فرامين محبوب را مو به مو اطاعت كند، در اين راستا از هر چه كه بود نافرمانى مى دهد و احتمال دارد كمترين خدشه اى به رابطه ميان سالك و مقصود وارد كند، پرهيز مى‌كند و در هر كارى حرمت او را پاس مى‌دارد. رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مثال زيبايى زده، مى‌فرمايد:
براى هر پادشاهى قُرقگاهى است و قرقگاه خدا حلال و حرام او و امور مشتبه بين آنهاست؛ اگر چوپانى كنار قرقگاه گوسفند بچراند، گلّه او فرصت نمى‌يابد حريم قرقگاه را بشكند، شما نيز (مواظب نفس خويش باشيد و) امور مشتبهه را ترك كنيد (و قرق خدا را نشكنيد). «١» آثار ارزنده‌ فلسفه و هدف نهايى ورع و پرهيز از مكروهات و شبهات، قرب الهى و كمال يابى است وانسان مؤمن در اثناى پيمودن اين راه، از پاداش‌هاى ارجمند ديگرى نيز بهره مند مى‌گردد كه با فلسفه و هدف آن هماهنگ است از جمله:
١- خودسازى وديندارى: مؤمن در هر موردى كه از شبهه و مكروهى پرهيز مى‌كند، گامى به سوى خودسازى و تقويت دين برمى‌دارد و اين خودپاداشى است كه دمادم از كارخويش دريافت مى كند، امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«ثَمَرَةُ الْوَرَعِ صَلاحُ النَّفْسِ وَالدّينِ» «٢» نتيجه ورع، خودسازى و سامان يابى آيين است.
و در كلامى ديگر آن را بهترين ياور دنيا و آخرت دانسته مى‌فرمايد:
مَنْ احَبَّنا فَلْيَعْمَلْ بَعَمَلِنا وَلْيَسْتَعِنْ بِالْوَرَعِ فَانَّهُ افْضَلُ ما يُسْتَعانُ بِهِ فى‌ امْرِ الدُّنْيا