در حديثى قدسى «وسيله» به پيامبر و اهل بيت عليهم‌السلام تفسير شده است «١» و حضرت زهرا عليها السلام نيز در خطبه معروفش مى فرمايد:
«نَحْنُ وَسيلَتُهُ فى‌ خَلْقِهِ» «٢» ما وسيله خدا در ميان آفريدگانش هستيم.
قرآن و توسّل‌ آيه ياد شده تصريح دارد كه مؤمنان بايد با تقواپيشگى، همراه وسيله به درگاه الهى راه يابند و با واسطه قراردادن اولياى الهى، فيض و رحمت و مغفرت او را به سوى خود جلب كنند و اين يك قانون كلى در نظام هستى است. شهيد مطهرى در اين باره مى‌نويسد:
«... امكان ندارد هيچ يك از جريان هاى رحمت پروردگار بدون نظام انجام گيرد. به همين دليل مغفرت پروردگار هم بايد از طريق نفوس كُمَّلين و ارواح بزرگ انبيا و اوليا به گناهكاران برسد و اين، لازمه نظام داشتن جهان است. به همان دليلى كه رحمت وحى بدون واسطه انجام نمى گيرد و همه مردم از جانب خدا به نبوت برانگيخته نمى‌شوند و هيچ رحمت ديگر هم بدون واسطه واقع نمى‌شود، رحمت مغفرت هم بى واسطه ممكن نيست تحقق پيدا كند ... وقتى كسى وجود مغفرت خدا را بپذيرد، مبانى محكم عقلى، او را ناچار مى‌سازد كه بگويد:
جريان اخلاق عملى ٥٧ گونه‌هاى توسل ص : ٥٥ مغفرت بايد از مجراى يك «عقل كلّى» يا يك «نفس كلّى» يعنى عقل و نفسى كه داراى مقام «ولايت كلّيه الهى» است، صورت گيرد. امكان ندارد كه فيض الهى بيرون از كانون و حساب به موجودات برسد. «٣» آيات متعدّدى نيز در قرآن مجيد وجود دارد كه جايگاه خطير «واسطه فيض الهى» را براى بندگان خاص او محرز مى‌داند. در زير به سه نمونه بسنده مى‌كنيم.
١- پس از آنكه برادران حضرت يوسف از كرده خويش در حق برادرشان پشيمان شدند، نزد پدر آمدند و از او چنين درخواست كردند: