اخلاق نظامى‌ نظاميان، مظهر استقلال مملكت، استحكام نظام و نشانه امنيت و سرافرازى ملّتند و به تعبير اميرمؤمنان عليه السلام:
«نظاميان- به خواست خدا- پناهگاه مردم، آراستگى حاكمان، عزّت دين و عامل برقرارى امنيت هستند و ملّت جز در كنار آنان، قوام نمى‌يابد.» «١» جايگاه برجسته و عزّتمند تشكيلات نظامى ايجاب مى‌كند كه از هر نظر، سالم، پويا و مطمئن باشد؛ نقاط قوّت خويش را حفظ و تقويت كندو نقاط ضعف را تضعيف و ريشه كن نمايد و همان‌گونه كه از استقلال و امنيت كشور دفاع مى‌كند از سلامت و انسجام خود نيز حفاظت نمايد، چنين رسالتى، ابعاد گوناگونى دارد كه يكى از آنها مراعات اخلاق اسلامى از سوى نظاميان درجامعه و درون تشكيلات است، گر چه هر نظامى نيازمند همه فضائل اخلاقى است و بايد در سراسر زندگى خويش به آنها آراسته باشد و كردار و گفتار خود را همواره از هر گونه رذيلتى پيراسته سازد، ولى به مناسبت موضوع، برخى از مهمترين عناوين مثبت و منفى اخلاقى را به اختصار توضيح مى‌دهيم تا ضمن تذكار، مشتى نمونه خروار باشد و خوانندگان ارجمند به اهميت اخلاق در سازمان نظامى بيشتر واقف گردند.
الف- بايدهاى اخلاقى‌ ١- اعتماد به نفس:
ايستادن روى پاى خويش و اعتماد به نيروهاى خودى، اساس يك سازمان نظامى را تشكيل مى‌دهد و فقدان آن، مساوى با بى‌هويتى است بنابر اين، افراد و تشكيلات نظامى بايد داراى روحيه اعتماد به نفس باشند و همواره بر حفظ و تقويت آن بكوشند، سردار هميشه فاتح اسلام، اميرمؤمنان عليه السلام هنگام اعزام فرزندش محمد حنفيه به‌