اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٩٠
است زندگى را بر ديگران نيز تلخ مىكند و محيط خانه را- كه بايد كانون صفا و آرامش باشد- به جهنمى غيرقابل تحمّل تبديل مىكند. فرد بداخلاق همه اهل خانه و اقوام و خويشان را ملول و افسرده مىسازد و آنان را از خود منزجر مىكند آن امام فرمود:
«مَنْ ساءَ خُلْقُهُ مَلَّهُ اهْلُهُ» «١» هر كس بدخلق شود، خانوادهاش از او منزجر مىشوند.
تداوم اين وضعيت كشنده به اندازهاى ايجاد تنفّر مىكند كه اهل خانه به مرگ او راضى مىشوند! آن حضرت فرمود:
«مَنْ ساءَتْ سَجِيَّتُهُ سَرَّتْ مَنِيَّتُهُ» «٢» هر كس بداخلاق شود، مرگش شادى آفرين است! ٢- بدبينى هر يك از زن و شوهر بايد به يكديگر اعتماد داشته باشند و اجازه ندهند كه جوّ بدبينى و بىاعتمادى بر زندگى آنان سايهافكند. گر چه مراقبت، دلسوزى، خيرخواهى و نصيحت در حدّ معمول، مقبول و پسنديده است ولى نبايد به مرز بدبينى و عدم اعتماد برسد، در اين صورت، به آرامش و صميمت- كه لازمه زندگى مشترك است- لطمه مىزند! اميرمؤمنان عليه السلام در اين باره نيز مىفرمايد:
«سوُءُ الظَّنِ يُفْسِدُ الاموُرَ وَ يَبْعَثُ عَلى الشُّروُرِ» «٣» بدگمانى، كارها را مختل مىكند و انگيزه شر مىشود.
٣- بدزبانى مؤمن موظّف است با هر كس و د رهمه حال، با ادب و شايسته شأن خود سخن بگويد و از بدزبانى و ياوهگويى بكلى احتراز كند. حتى انسان مجاز نيست به بدترين موجود نيز سخن زشت و ناسزا بگويد تا چه رسد به نزديكترين كسان خود. خرد نيز