وَ الْاخِرَةِ» «١» هر كس ما را دوست دارد بايد بسان ما عمل كند و از ورع مدد بجويد؛ زيرا ورع بهترين ياور در امر دنيا آخرت است.
٢- ارزشمندى عمل: چنانكه پيشتر ياد كرديم، اخلاص و تقوا دو عنصر اساسى در كليه اعمال دينى به حساب مى‌آيند، ورع نيز در درجه بالاترى ازتقوا قرار دارد و سبب ارزشمندى بيش از حد عمل مى‌گردد، همان امام مى‌فرمايد:
«... لا خَيْرَ فى‌ نُسُكٍ لا وَرَعَ‌فيهِ» «٢» در اعمالى كه همراه ورع انجام نگيرد (چندان) خيرى نيست.
٣- بهشت برين: واضح است مؤمنى كه علاوه بر ترك محرمات و انجام واجبات از امور شبهه‌ناك نيز پرهيز كند و دست از مكروهات بشويد، مستحق بهشت برين است.
حضرت امام صادق عليه السلام مى فرمايد:
«لا يَجْمَعُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لِمُؤْمِنٍ الْوَرَعَ وَ الزُّهْدَ فِى الدُّنْيا الّا رَجَوْتُ لَهُ الْجَنَّةَ» «٣» خداوند براى مؤمنى ورع و زهد را گرد نياورد جز اينكه من اميد بهشت براى او دارم.
٤- گشايش كارها: امام باقر عليه السلام مى‌فرمايد:
«اعينُونا بِالْوَرَعِ فَانَّهُ مَنْ لَقِىَ‌اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ مِنْكُمْ بِالْوَرَعِ كانَ لَهُ عِندَاللَّهِ فَرَجَاً» «٤» ما را با ورع يارى رسانيد؛ همانا هر كس از شما خدا را همراه ورع ملاقات كند، او را نزد خدا گشايشى است.