اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ٦٦
درباره آداب و شرايط شب زنده دارى بويژه نماز شب، در كتابهاى دعا مفصل بحث شده كه براى خوددارى از طولانى شدن مطلب، بدان نمىپردازيم و تنها به يك روايت درباره نحوه نماز شب پيامبر صلى الله عليه و آله بسنده مىكنيم. امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
رسول اكرم صلى الله عليه و آله شبها قدرى مىخوابيد سپس برمىخواست و چشم به آسمان مىدوخت و آيات ١٩٠- ١٩٤ سوره آل عمران را تلاوت مىكرد، آنگاه مسواك مىزد و وضو مىگرفت و به نماز مىايستاد؛ چهار ركعت نماز با ركوع و سجود طولانى انجام مىداد به قدرى كه (هر كس مىديد) مىگفت: كِى سر از ركوع و سجود برمىدارد؟ سپس به بستر مىرفت و قدرى مىخوابيد، دوباره برمىخواست و چهار ركعت ديگر با همان آداب به جا مىآورد و براى بار سوم به بستر مىرفت و قدرى مىخوابيد، آنگاه براى بار آخر برمىخواست و نماز شفع و وتر را به جاى مىآورد. سپس دو ركعت نماز (نافله صبح) مىخواند و براى نماز صبح از منزل خارج مىشد.» «١» ٥- اجتناب از شبهات ومكروهات شبهات جمع شُبهه از ريشه شِبه به معناى پوشيدگى و پوشيده ماندن حقيقت چيزى است ودر اصطلاح (علم اصول) ترديد ميان امور حرام و حلال را شبهه گويند. «٢» امير مؤمنان عليه السلام در اين باره مىفرمايد:
«انَّما سُمِّيَتِ الشُّبْهَةُ لِانَّها تَشْبَهُ الْحَقَّ ...» «٣» شبهه بدان جهت شبهه ناميده شده كه شباهت به حق دارد.
مكروهات نيز جمع مكروه به معناى امور ناپسند است و يكى از احكام پنجگانه اسلامى به شمار مىرود. مكروه به كارى گفته مىشود كه انجام دادن آن حرام نيست ولى