«قالوُا يا ابانَا اسْتَغْفِرْلَنا ذُنوُبَنا انَّا كُنَّا خاطِئينَ» «١» گفتند: اى پد براى گناهان ما از خدا آمرزش بخواه كه در حقيقت ما خطاكاريم.
حضرت يعقوب عليه السلام نيز ضمن پذيرش درخواست آنان، آن را به وقت مناسبى موكول كرد:
«قالَ سَوْفَ اسْتَغْفِرُلَكُمْ‌رَبّى‌ انَّهُ هُوَ الْغَفوُرُ الرَّحيمُ» «٢» به زودى از پروردگارم براى شما طلب آمرزش خواهم كرد كه او بسيار آمرزنده و مهربان است.
٢- حضرت ابراهيم عليه السلام پدرخوانده يا عموى خود را كه از مشركان بود به توحيد دعوت مى‌كرد و حتى به او وعده داد اگر از آيين بت پرستى دست بشويد و در زمره موحّدان درآيد، براى گناهان او از خداوند متعال، طلب آمرزش كند؛ زيرا خداوند نسبت به او مهربان است:
«قالَ سَلامٌ عَلَيْكَ سَاسْتَغْفِرُلَكَ رَبّى‌ انَّهُ كانَ بى‌ حَفِيّاً» «٣» ٣- خداوند به آخرين پيامبر خويش نيز چنين دستور مى‌دهد:
«... فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرلَهُمْ » «٤» از آنان درگذر و برايشان (از خدا) طلب آمرزش كن! در آيه اى ديگر مى‌فرمايد:
«... وَ لَوْ انَّهُمْ اذْ ظَلَموُا انْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَروُا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَلَهُمُ الرَّسوُلُ لَوَجَدوُا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً» «٥»