خلوت با يار: يكى از نشانه هاى عارفان و مردان الهى، علاقه شديد آنان به عبادت و راز و نياز با خداست. آنان از هر فرصتى براى ذكر و عبادت استفاده مى كنند.
از جمله، مشتاقانه منتظر فرارسيدن اوقات نماز هستند: در حالات رسول اكرم صلى الله عليه و آله آورده‌اند كه در آستانه وقت نماز مى گفت:
«ارِحْنا يا بَلالُ» «١» اى بلال (با گفتن اذان) ما را راحت كن! حضرت موسى بن جعفر عليه السلام نيز پس از زندانى شدن به دست حاكم ستمگر عباسى- هارون- بارها در دعا مى گفت:
«اللَّهُمَّ انَّكَ تَعْلَمُ انَّنى‌ كُنْتُ اسْالُكَ انْ تُفْرِغَنى‌ لِعِبادَتِكَ، اللَّهُمَّ وَ قَدْ فَعَلْتَ فَلَكَ الْحَمْدُ ...» «٢» خدايا تو مى دانى كه من از تو مى‌خواستم كه مرا براى عبادت خودت، فراغت دهى، خدايا تو خواسته مرا برآورده ساختى، پس تو را سپاس! چنين مواردى- كه در زندگى بزرگان دينى بسيار است- از صفاى درون و ارتباط تنگاتنگ و عاشقانه آنان با خدا حكايت مى كند و نشان مى دهد كه بندگان خوب وخالص، در نهان و عيان، با خالق و معبود خويش، سر و سرّى دارند وگاه و بيگاه در خلوت دل به او روى مى‌آورند و هرگز ارتباط با آستان قدس ربوبى را قطع نمى كنند.
٢- شوق ديدار: خلوت نشينان محفل انس، چشم ودل خويش را به ياد وجلوه هاى معشوق واقعى مى سپارند، به جز او دل نمى‌بندند وچشم نمى دوزند و در حريم يار به نامحرم نظر نمى افكنند؛