اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٢٤
را از زبان امام زين العابدين عليه السلام نقل مىكنيم:
* بايد از معلّم تجليل كرده، مجلس او را گرامى بدارد.
* به سخنانش خوب گوش دهد و (با روى خوش) با او روبرو شود.
* صدايش را نزد معلم بلند نكند.
* اگر كسى چيزى از معلم پرسيد، دانشجو پاسخ ندهد و فرصت دهد تا استاد پاسخ بگويد.
* در محضر معلم با هيچ كس سخن نگويد.
* نزد او از هيچ كس بدگويى نكند.
* اگر پيش دانشجو از استاد بدگويى شد، از او دفاع كند.
* عيبهايش را بپوشاند و خوبىهايش را بر ملا سازد.
* با دوستان معلم، دشمن و با دشمنانش، همنشينى نكند.
در اين صورت فرشتگان الهى گواهى خواهند داد كه دانشجو به خاطر خداى بزرگ، نزد عالم رفته و دانش را براى خدا آموخته نه براى مردم. «١» علماى ربّانى و خودساخته، در سراسر زندگى خويش، به طور فوقالعاده به استادو مربى خويش احترام مىگذاشتند و با زيباترين تعابير از آنان ياد مىكردند. امام خمينى (ره) وقتى در آثارش به مناسبتى از استادش، مرحوم آيتالله شاهآبادى، نام مىبرد، مىنويسد:
«شيخ عارف كامل، روحى فداه» و در بيانيهاى كه به مناسبت شهادت فرزند استاد صادر كرد، فرمود:
اين شهيد عزيز ... فرزند برومند شيخ بزرگوار ما بود كه حقا" حقّ حيات روحى به اين جانب داشت كه با دست و زبان از عهده شكرشبرنمىآيم.» «٢» در حالات فقيه بزرگوار، ميرزا حبيب الله رشتى آوردهاند:
هنگامى كه به سوى صحن اميرمؤمنان عليه السلام مىرفت تا درس بگويد، وضو مىگرفت و سوره مباركه «يس» را در بين راه از حفظ مىخواند تا به در قبله صحن مىرسيد، آن گاه خواندن سوره را در كنار آرامگاه استاد خود- شيخ انصارى (ره)- به پايان مىبردو ثوابش را به روان او نثار مىكردو از روح آن مرد بزرگ استمداد مىجست تا بهتر و روشنتر براى صدها طلبه