اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٠٨
اين تحفه الهى در نخستين سالهاى بعثت به پيامبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه و آله نيز ارزانى مىشود و خداوند مىفرمايد:
«الَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ* وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ* الَّذى انْقَضَ ظَهْرَكَ» «١» آيا سينهات را برايت گشاده نساختيم و بارت را برنداشتيم، همان كه بر دوشت سنگينى مىكرد؟! علامه طباطبايى در تفسير آيات ياد شده مىنويسد:
مراد از شرح صدر رسول خدا صلى الله عليه و آله، گستردگى و وسعت نظر وى است به طورى كه ظرفيت تلقّى وحى را و نيز نيروى تبليغ آن و تحمل ناملايماتى را كه در اين راه مىبيند داشته باشد. «٢» هر چه حيطه مديريت و مسؤوليت فرد بيشتر باشد، شرح صدر و قدرت روحى بيشترى نيز لازم است تا مشكلات و ناملايمات را يكى پس از ديگرى پشت سرگذارد و سازمان تحت اداره خويش را به نحو احسن اداره كند.
٢- چشم پوشى و گذشت بدون ترديد در مجموعهاى از انسان ها كه كار گروهى انجام مىدهند- اختلاف سليقه و نظر، سبب برخى از برخوردها و خطاها مىشود كه از ديد مدير مخفى نمىماند، بهترين نوع برخورد با اين گونه اشتباهات زير مجموعه، چشم پوشى بزرگوارانه و رعايت اصل «تغافل» است. تغافل كه به معناى ناديده انگاشتن، چشم پوشى و خود را به غفلت زدن است، سبب جذب و سازندگى زيرمجموعه و حفظ آبروى آنان و دلگرم كردن فرودستان مىشود و به تدريج، ارتباط عاطفى و معنوى مجموعه را تشديد مىكندو از اين راه، بسيارى از مشكلات نيز حل مىشود. امام صادق عليه السلام طى سخن حكيمانهاى مىفرمايد: