اخلاق مديريت‌ مديريت و رهبرى عبارت است از، فنّ بهتر بسيج كردن و بهتر سامان دادن و بهتر سازمان دادن و بهتر كنترل كردن نيروهاى انسانى و به كار بردن آنها. «١» «مديريت» نزد برخى، «علم» و نزد برخى «هنر» است.
آنچه در اينجا در پى آنيم ترسيم گوشه‌اى از بايدها و نبايدهاى اخلاقى در حيطه رهبرى و مديريت است كه از آن به «اخلاق مديريت» تعبير مى‌كنيم. اين موضوع نيز در خوربحث‌ها و كتاب‌هاى مفصّل است و ما تعدادى از رفتارهاى بهنجار و نابهنجار اخلاقى را به اختصار بيان مى‌كنيم.
الف- بايدها ١- شرح صدر:
شرح صدر ياسعه صدر به معناى گشادگى سينه، داشتن ظرفيت و قدرت روحى براى مقابله با مشكلات است. اميرمؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«آلَةَ الرِّئاسَةِ سَعَةُ الصَّدْرِ» «٢» سعه صدر ابزار مديريت است.
چنين ابزارى اگر مدير فاقد چنين ابزارى باشد از عهده اداره مجموعه تحت امر خويش بر نمى‌آيد. از اين رو وقتى حضرت موسى عليه السلام به مقام ارجمند پيامبرى مى‌رسد و مأموريت مى‌يابد كه رهبرى مردم را به دست گيرد از خداوند چنين مى‌خواهد:
«رَبِّ اشْرَحْ لى‌ صَدْرى‌* وَ يَسِّرْلى‌ امْرى‌» «٣» پروردگارا سينه‌ام را گشاده كن و كارم را برايم آسان گردان.