اخلاق عملى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٠٥

مى‌فرمايد:
«لَيْسَ مِنَّا مَنْ خانَ مُسْلِماً فى‌ اهْلِهِ وَ مالِهِ» «١» هر كس به ناموس و ثروت مسلمانى، خيانت ورزد، از ما نيست.
گر چه همه انواع خيانت، كوچك باشد يا بزرگ، فردى باشد يا دسته‌جمعى، ناروا و زيان‌آور است ولى مى‌توان گفت برخى از خيانتها از شناعت بيشترى برخوردار است و امكان دارد سرنوشت ملّتى را تباه كند، ناديده گرفتن اصول سياسى اسلام، انقلاب و جمهورى اسلامى، جداشدن از ملّت، تبانى و بده‌بستان با دشمنان آنها، جاسوسى براى بيگانگان و مانند آن از بدترين نوع خيانت است كه امكان بروز آن در عرصه‌هاى سياسى وجود دارد و هر سياستمدار مؤمنى بايد بشدّت مراقب خويش باشد تا خداى ناكرده به آن آلوده نگردد.
٣- دورويى:
نفاق و دوچهرگى از زشت‌ترين خصيصه‌هاى انسانى است و در هر دلى نفوذ كند آن را ويران مى‌سازد و سبب بيچارگى انسان مى‌گردد. قرآن مجيد در آيات و سوره‌هاى متعدد بشدت، پديده شوم نفاق و منافق را محكوم و نكوهش كرده و به پيروان خويش هشدار داده كه خود را از اين بيمارى خطرناك و ايمانسوز و هستى‌برانداز مصون دارند. از انبوه آيات و رواياتى كه به اين مهم پرداخته به يك نمونه بسنده مى‌كنيم. امام صادق عليه السلام، شخصيت زشت و رسوا شده منافق را چنين ترسيم مى‌كند:
«مَنْ لَقِىَ الْمُسْلِمينَ بِوَجْهَيْنِ وَ لِسانَيْنِ جاءَ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ لَهُ لِسانانِ مِنْ نارٍ» «٢» كسى كه با دو چهره و دو زبان با مسلمانان برخورد كند، روز قيامت، در حالى كه دو زبان آتشين دارد (به محشر) مى‌آيد.
٤- شايعه پراكنى:
پديده زشت شايعه در طول تاريخ، حربه سياستمداران ستم‌پيشه و مقام پرستى بوده كه براى رسيدن به اهداف شوم خود دست به هر كار ننگينى زده‌اند.