احکام اقتصادی - یوسفیان، نعمت الله - الصفحة ٧١ - الف - اعلام کردن

٢- ناشناخته بودن مالك. [١]

٣- برداشتن؛ به اين معنا كه چيزى براى انسان لقطه شمرده مى‌شود كه آن را از زمين‌بردارد. [٢]

وقتى كسى مالى مى‌يابد و به كسى ديگر نشان مى‌دهد تا او آن را بردارد، همان كسى كه مال را برداشته مسؤول است. [٣]

اگر كسى چيزى ببيند و به گمان اين كه مال خود اوست آن را بردارد و سپس معلوم شود كه مال او نيست، آن چيز، از حكم «لقطه» برخوردار است. همچنين، اگر كسى مال گمشده را بردارد و به كنارى بگذارد، آن چيز، از حكم «لقطه» برخوردار مى‌شود، ولى چنانچه با پا يا دست آن را كنار به‌زند، حكم «لقطه» بر آن جارى نيست. [٤]

وظايف يابنده‌

الف- اعلام:

١- مالى كه انسان پيدا مى‌كند اگر نشانه‌اى داشته باشد كه به‌واسطه آن، صاحبش معلوم شود، احتياط واجب آن است كه از طرف صاحبش صدقه بدهد [و نيازى به اعلام ندارد]. [٥]

٢- اگر مال پيدا شده، نشانه دارد و ارزش آن يك درهم (: ٦/ ١٢ نخود نقره سكه دار يا ١٢/ ٣ گرم) و بيشتر باشد، واجب است بى‌درنگ آن را اعلام كند و چنانچه به عمد

[١] - تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٢٠٠، قبل از م ١

[٢] - همان، م ٢

[٣] - همان، م ٢

[٤] - همان، م ٣

[٥] - توضيح المسائل، م ٢٥٦٤