٣- گواهى پيامبران پيشين يا معاصر كسى كه پيامبرى‌اش از روى دلايل قطعى- مانند معجزه- ثابت شده است، اگر پيامبر ديگرى را با ذكر نام و مشخصات معرفى كند، خواه معاصر او باشد يا نه، نبوّت شخص دوم نيز ثابت مى‌شود؛ مانند حضرت ابراهيم‌و حضرت لوط عليهما السلام كه معاصر بودند و حضرت ابراهيم عليه السلام فرمود كه لوط عليه السلام پيامبر است. در اين جا، حجت بر مردم تمام مى‌شود. همچنين، وقتى پيامبر يا پيامبرانى، شخصى را پس از خود به پيامبرى معرفى كنند و خصوصياتش را بازگويند و ديگر جاى هيچ شبهه‌اى نماند، حجت تمام است و نبوّت او ثابت مى‌شود؛ مانند بشارت حضرت موسى و عيسى عليهما السلام بر نبوّت رسول اكرم صلى الله عليه و آله؛ چنان كه در قرآن حكايت شده است:
«وَ اذْ قالَ عيسَى بْنُ مَرْيَمَ يا بَنى‌ اسْرائيلَ انّى‌ رَسُولُ اللَّهِ الَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ التَّوْريةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتى‌ مِنْ بَعْدِى اسْمُهُ احْمَدُ» «١» و [به ياد آر] وقتى را كه عيسى پسر مبدا و معاد ٨٨ ولايت فقيه؛ استمرار امامت در دوران غيبت ص : ٨٧ مريم گفت: اى بنى اسرائيل، من فرستاده خدا به سوى شما هستم و تصديق كننده توراتم كه در پيش رويم است و بشارت دهنده‌ام به پيامبرى كه پس از من مى‌آيد و نام او احمد است.
«الَّذينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِىَّ الْأُمِّىَّ الَّذى‌ يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِى التَّوْريةِ وَالْانْجيلِ» «٢» آنان‌كه پيروى مى‌كنند پيامبر امّى را كه او را نزد خود در تورات و انجيل نوشته مى‌يابند.
چنان كه گفتيم، بايد اين بشارت و معرفى به‌گونه‌اى باشد كه اشتباه پيش نيايد. از اين رو، قرآن مى‌گويد:
«الَّذينَ اتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ ابْنائَهُمْ» «٣» آنان‌كه كتابشان داديم، او را [: پيامبراسلام را] مى‌شناسند به‌گونه‌اى كه پسران خود را مى‌شناسند.