«اللَّهُ الَّذى‌ خَلَقَ سَبْعَ سَمواتٍ وَ مِنَ الْارْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْامْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا انَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَديرٌ وَ انَّ اللَّهَ قَدْ احاطَ بِكُلِّ شَىْ‌ءٍ عِلْماً» «١» خداوند كسى است كه هفت آسمان را آفريد و از زمين نيز همانند آن را. فرمان او پيوسته در ميان آن‌ها نازل مى‌شود. اين براى آن است كه بدانيد خداوند بر همه چيز تواناست و اين‌كه علم او بر همه چيز احاطه دارد.
شناخت خدا، معيار فضيلت‌ بسيارى از جوامع بشرى، در گذشته و امروز، اسير تعصب‌هاى قومى و افكار جاهلى بوده و آنچه در ميان آنان معيارهاى برترى افراد بر يكديگر به شمار مى‌رفته، ارزش‌هاى مادّى- همانند ثروت، نژاد، زبان، رنگ پوست و قوميّت- بوده است. امّا در آيين اسلام ارزش‌ها دگرگون شده و نظامى براساس كرامت انسانى و فضايل معنوى بنا گرديده است. از اين رو، شناخت خداوند، از يك سو برترين معيار فضيلت مؤمنان بر يكديگر است و از سويى ديگر درجات قرب آنان در پيشگاه الهى نيز متناسب با درجات معرفت آنان است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
«يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذينَ امَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذينَ اوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ» «٢» خداوند [رتبه‌] كسانى از شما را كه گرويده‌اند و كسانى را كه دانشمندند [برحسب‌] درجات بلند گرداند.
خداشناسى، برترين دانش‌ ارزش هر دانشى به موضوع آن است و چون ذات حق، برترين موضوع است و هيچ چيز را با او نمى‌توان مقايسه كرد، خداشناسى، ارزشمندترين و برترين دانشى است كه بشر بدان دست مى‌يابد.
از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل است كه فرمود: