درس هفدهم: قيامت‌ در آستانه قيامت‌ از قرآن كريم برمى‌آيد كه همراه با برپايى قيامت، دگرگونى عظيمى در سراسر جهان روى مى‌دهد و نظام جهان وارد مرحله‌اى نوين مى‌شود. وقوع اين حادثه بزرگ، با خاموش شدن ستارگان، خشك شدن درياها، متلاشى شدن كوه‌ها، پديد آمدن لرزش‌ها و غرش‌هاى عالمگير و دگرگونى‌هاى بزرگ ديگرى همراه است و همه پديده‌هاى جهان نابود و متلاشى مى‌شوند و همه چيز به‌سوى انهدام و ويرانى مى‌رود. اينهمه تغيير و تحول براى ساختن نظامى نوين است و بار ديگر جهان با نظامى نوين بازسازى مى‌شود و براى هميشه باقى مى‌ماند. از برخى آيات قرآن فهميده مى‌شود كه اين تحولات و دگرگونى‌هاى بزرگ پيامد يك «صيحه» يا «نفخه» است:
«فَاذا نُفِخَ فِى الصُّورِ نَفْخَةٌ واحِدَةٌ وَ حُمِلَتِ الْارْضُ وَالْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْواقِعَةُ وَانْشَقَّتِ السَّمآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ» «١» و چون يك بار در صور دميده شود، زمين و كوه‌ها برگرفته و يكباره در هم كوبيده شوند.
پس آن روز، واقعه بزرگ تحقق يابد و آسمان شكافته شود و در آن روز سست گردد.
از آيه برزخ برمى‌آيد كه برزخ شامل حال همه مى‌گردد و آدميان، همگى، به عالم برزخ درمى‌آيند. «٢» از اين رو، بايد نخست «صيحه‌اى» پديد آيد كه بساط جهان و جهانيان را برچيند و اهل دنيا از دنيا بيرون روند و به عالم برزخ درآيند.