«وَ ما جَعَلْناهُمْ جَسَداً لا يَأْكُلُونَ الطَّعامَ وَ ما كانُوا خالِدينَ» «١» ما پيامبران را چونان قرار نداديم كه غذا نخورند و آنان داراى عمر جاودانه نبودند.
تفاوت پيامبران با ديگر مردم، تنها در وحى است و آن نيز پيامبران را از بشر بودن خارج نمى‌سازد؛ بلكه آنان را نمونه انسان كامل و الگوى ديگران مى‌سازد:
«قُلْ انَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى‌ الَىَّ» «٢» بگو: جز اين نيست كه من بشرى چون شمايم كه بر من وحى مى‌شود.