درس سيزدهم: معاد معاد از مادّه «عود» به‌معناى بازگشتن است «١» و به بازگشت دوباره روح به بدن، در روز قيامت گفته مى‌شود. ايمان به معاد و زندگى پس از مرگ، در ميان همه اديان آسمانى وجود دارد و از اصول اساسى آن‌هاست. پيامبران الهى، همگى پس از موضوع خداشناسى و توحيد، بر معادشناسى پاى فشرده و بشر را به ايمان و توجه به زندگى پس از مرگ فراخوانده‌اند.
دين اسلام، كه كاملترين اديان آسمانى است، موضوع معاد را از اصول جهان‌بينى خود شمرده و ايمان به آن را شرط مسلمان بودن و از اركان دين اسلام دانسته است؛ يعنى اگر كسى به زندگى پس از مرگ ايمان نياورد و اصل معاد را منكر شود، از گروه مسلمانان بيرون است.
آيات بسيارى از قرآن كريم درباره قيامت نازل شده و اين كتاب گرانقدر آسمانى پيرامون مسائل و موضوعات آن سخن بسيار گفته است؛ چنان كه حدود يك ششم آيات قرآن پيرامون مسائل و موضوعات معاد است؛ مسائل و موضوعاتى چون روز قيامت، چگونگى زنده شدن انسان در قيامت، ميزان، حساب، تجسم عمل، بهشت و دوزخ.
آثار ايمان به معاد اعتقاد به‌ مبدا و معاد ٩٨ خلاصه درس ص : ٩٨ اصل معاد، تحولى بس ژرف در ساختار انديشه، روان و عمل آدمى پديد مى‌آورد و شعاع انديشه‌اش را از قلمرو طبيعت و مرزهاى مادّى مى‌رهاند. اين تحول و دگرگونى، كه زاييده آن باور و اعتقاد راستين است، پيامدهايى گسترده در رشد و تكامل و زندگى فردى و اجتماعى انسان به همراه دارد، به تلاش و كوشش انسان جهت معنوى مى‌دهد، گستره عمل او را تا دامنه ابديت مى‌گستراند، به كالبد جامعه روح معنويت‌