چگونه ممكن است مهمترين نيازها را، كه براى كمال و سعادت انسان در زندگى فردى و اجتماعى‌اش ضرورى است، در نظر نگرفته باشد؟! از امام رضا عليه السلام نقل است كه فرمود:
اگر كسى بگويد: «چرا خداوند شناخت پيامبران و اقرار و اعتراف به اطاعت آنان را بر مردم واجب كرده است؟» در پاسخ بايد گفت: از آن‌جا كه در آنان چيزى كه مصالحشان را به‌گونه شايسته برآورد، نيست و پروردگار والاتر از آن است كه با چشم ديده شود- تا مردم مصالح خويش را بى‌واسطه از او برگيرند- و ناتوانى و عجز آنان از ادراك او آشكار است، چاره‌اى جز آن نيست كه ميان خداوند و خلقش پيامبرى معصوم باشد تا امر و نهى و آداب او را به آنان برساند و آنان را به چيزهايى كه به‌واسطه‌اش منافع خويش را به‌دست مى‌آورند و ضررها را دفع مى‌نمايند، آگاه سازد. «١» پيامبران مى‌آيند تا نيروى عقل را بارور و پرتوش را پرنور سازند و راه درست تعديل غرايز را به بشر بياموزند تا عقل او مغلوب هوا و هوس نشود و بدين‌گونه فروغ تقويت شده عقل را در حفاظى از تقوا مى‌نهند و نيروهاى سركش غرايز را مهار زده، در اختيار عقل مى‌گذارند تا انسان را در حركت به‌سوى هدف بزرگش يارى كند.