مبدا و معاد - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤١

اشَدُّ حُبًّا لِلّهِ ...» «١» گروهى از مردم، موجوداتى ديگر را همطراز خدا مى‌شمرند و به آنها چون خدا، دوستى مى‌ورزند، ولى مردم با ايمان خدا را بسى بيشتر دوست مى‌دارند بنابراين، ستايش و پرستش و نيايش، تنها از آن خداست:
«الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ مالِكِ يَوْمِ الدّينِ ايَّاكَ نَعْبُدُ وَ ايَّاكَ نَسْتَعينُ» «٢» ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است؛ خداوندى كه بخشنده و بخشايشگراست؛ [و] مالك روز جزاست. [پروردگارا!] تنها تو را مى‌پرستيم؛ و تنها از تو يارى مى‌جوييم.