خلاصه درس‌ شناخت انسان به دوگونه حصولى و حضورى صورت مى‌پذيرد و شناخت فطرى انسان نسبت به خداوند از نوع حضورى است. او به هنگام قطع اميد از عوامل مادّى، از ژرفاى جان، خود را با خداوند متعال مرتبط مى‌بيند و ايمان بدو را در خود مى‌يابد.
در آيات و روايات نيز بر اين حقيقت تصريح شده است كه انسان هنگام دچار شدن به رويدادهاى سخت، خداوند را به ياد مى‌آورد و به درگاهش متوسل مى‌شود.
البته، اين كه خداجويى فطرى است، بدين معنا نيست كه همه آدميان همواره به ياد خدايند و در نهان خويش با او مرتبطند؛ زيرا موانع و حجاب‌هايى در اين ميان هست كه انسان را از توجه به خداوند بازمى‌دارند. يكى از اين عوامل، سرگرم شدن به ظواهر دنياست.
پرسش‌ ١- دو جنبه فطرت در انسان را نام ببريد.
٢- منظور از شناخت فطرى خداوند چيست؟
٣- منظور از حجاب‌هاى فطرت چيست؟
٤- چه هنگام انسان بيشتر به خداوند روى مى‌آورد؟