«لَيْسَ شَىْ‌ءٌ الَّا وَ لَهُ شَىْ‌ءٌ يَعْدِلُهُ الَّا اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَانَّهُ لا يَعْدِلُهُ شَىْ‌ءٌ وَ لا الهَ الَّا اللَّهُ فَانَّهُ لا يَعْدِلُها شَىْ‌ءٌ» «١» هر چيز، برابرى دارد مگر خداوند عزوجلّ كه هيچ چيز با او برابر نيست و [همچنين‌] لا اله الا اللّه كه هيچ چيز با آن برابرى نمى‌كند.
روشن است كه مراد از «لا اله الا اللّه» اقرار به وحدانيت خدا است كه از روى شناخت باشد. همچنين، امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
اگر مردم مى‌دانستند كه چه ارزشى در شناخت خداى عزّوجلّ هست، هرگز به متاع دنيا و نعمت‌هاى آن، كه خداوند دشمنانش را از آن‌ها بهره‌مند ساخته است، چشم نمى‌دوختند و دنيا در نظرشان از آنچه بر آن پاى مى‌گذارند، بى‌ارزش‌تر مى‌نمود و از نعمت معرفت خداوند عزّوجلّ برخوردار مى‌شدند و از آن لذت مى‌بردند؛ همچون لذت كسى كه در باغ‌هاى بهشتى همراه با اولياى الهى به‌سر مى‌برد. «٢»