درس بيستم: بهشت‌ بهشت و نعمت‌ها بهشت جايى است بسيار گسترده و بزرگ كه پهنايش همچون پهناى آسمان‌ها و زمين است. «١» بهشت داراى درختان خوشرنگ، خوشبو و پر برگ است «٢» كه سايه «٣» آن‌ها گسترده «٤» است. جويبارها و آبشارها از درون باغ‌ها جارى است؛ «٥» نهرهايى از آب زلال و گوارا، با طعم مطبوع هميشگى، نهرهايى از شراب طهور كه مايه لذّت نوشندگان است و نهرهايى از عسل مصفّا «٦» در بهشت به چشم مى‌آيد. بهشتيان از انواع ميوه‌هاى فراوان، «٧» از هر نوع كه بخواهند برمى‌چينند «٨» گوشت پرندگان از هر گونه كه بخواهند در آن هست و نيز «٩» همسرانى زيبا از حورالعين، كه همچون مرواريد در صدفند؛ «١٠» همه آنان دوشيزه‌اند و كسى به اين زيبارويان دست نزده است. آنان تنها به همسرشان عشق مى‌ورزند و خوش‌زبان و هم سنّ و سالند. «١١» زنانِ بهشتىِ از جنس اهل دنيا، از حورالعين زيباترند «١٢» و