مبدا و معاد - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٣
درس نوزدهم: دوزخ دوزخ (: جهنّم) كمينگاه بزرگى است «١» كه عذابش سخت و هميشگى است و بد جايگاه و بد اقامتگاهى است. «٢» دوزخيان را بر صورتهايشان مىكشند و در جهنم گرد مىآورند. «٣» دوزخ، با صدايى پرلهيب، وحشتناك و خشمآلود «٤» و با آتشى شعلهور و سوزان، آماده است، «٥» آتشش، زبانه مىكشد «٦» و هر زمان فرو نشيند، شعلهاى تازه بر آن افزوده مىشود؛ «٧» بر تمامى كافران احاطه دارد «٨» و آنان با شياطين، در حالى كه به زانو درآمدهاند، گرداگرد دوزخ حاضرند. «٩» از چشمهاى بسيار سوزان، به آنان مىنوشانند، «١٠» بسترى از آتش در زير و پوششى از آتش، بر روى ستمكاران است، «١١» آتش آن، بر دلها غلبه دارد «١٢» و دوزخيان در آنجا آه و ناله مىكشند «١٣» و هرگاه پوست تنشان بريان گردد، پوستهايى ديگر بر جاى آن مىنشيند تا عذاب رابچشند. «١٤» مردم گنهكار و ستمگر،