مبدا و معاد - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣١
«شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصَارُهُمْ وَ جُلُودُهُم بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ» «١» [روز قيامت] گوش و چشم و پوستهاى آنان به آنچه مىكردند، گواهى مىدهند.
آنگاه كه انسانها اين گواهى را از اعضاى بدن مىبينند، با ناراحتى اعتراض مىكنند:
«وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا قالُوا أَنطَقَنَا اللَّهُ الَّذى أَنطَقَ كُلَّ شَىْءٍ» «٢» و به پوستهايشان مىگويند: «چرا عليه ما گواهى داديد؟!» مىگويند: «خداوندى كه همه چيز را به سخن درآورده، ما را به سخن درآورد.» اگر كسى از گناهانش توبه كند، تمام گناهان از گواهان پوشيده مىشود، و آنها نمىتوانند گواهى دهند. در روايتى از امام صادق عليه السلام چنين آمده است: «چون بندهاى توبه راستين كند، خداوند او را دوست مىدارد و در دنيا بر او پوششى مىكشد.» پرسيدند: «چگونه خداوند مىپوشاند؟» فرمود: «خداوند آن دو فرشته را كه گناهانش را نوشتهاند، به فراموشى مىاندازد و به اعضاى بدنش وحى مىكند كه گناهان او را پنهان كنيد و به محلهاى مختلف زمين- كه روى آنها گناه كرده- وحى مىكند كه گناهانى را كه بر روى شما انجام داده است، بپوشانيد. پس خداوند را در زمان لقا، در حالى ملاقات مىكند كه هيچ گواهى عليه او نيست كه بر گناهانش گواهى دهد.» «٣»