جنگ است. داستان، حكايت دغدغه‌هاى روحى مردى به نام «مشهدى ايمان» است. او پس از آن كه رزمنده‌اى از جبهه به روستا بازمى‌گردد، هواى رفتن به جبهه مى‌كند. مشكلات زندگى مانع رفتن او مى‌شوند، امّا او با حل يكى‌يكى آن‌ها، راه رفتن به جبهه را هموار مى‌كند.

پس از سال‌ها، وقتى كارگردان فيلم يادشده تكنيك را به‌خوبى ياد مى‌گيرد، «عروسى خوبان» را در سال ٦٧ مى‌سازد. هر چند اين فيلم يكى از فيلم‌هاى خوب تاريخ سينماى جنگ ما است، امّا محور سخن چيز ديگرى است؛ رزمنده‌اى كه در جبهه‌ها دچار موج انفجار شده است، از آسايشگاه روانى مرخص مى‌شود تا به توصيۀ پزشك در محيطى آرام، سلامت كامل خود را به دست آورد. نامزد او دختر يك بازارى ثروتمندى است كه با ازدواج آن دو-با توجه به شرايط جسمانى و روحى بعد از جنگ رزمنده-مخالف است. بديهى است ادامۀ فيلم در انتقاد از مسائل اجتماعى، فرهنگى، اقتصادى، سياسى و. . . است كه به وسيلۀ يك قشر ثروتمند در انحصار گرفته شده است. البته قصد نقد محتوايى و حتّى شكلى فيلم را نداريم و بالاتر از آن ارزش‌گذارى نيز نمى‌كنيم، امّا واقعيت اين است كه اين فيلم بيش‌تر در خدمت مسائلى است كه در پشت جبهۀ ما-هرچند بى‌ارتباط با جبهه نيستند-قرار دارد تا در خدمت معرّفى و يا كمك به فرهنگ و معنويت و تلاش‌هاى رزمندگان.

«نينوا» كار رسول ملاقلى‌پور در سال ٦٢ است؛ هنرمندى كه با سوژه‌هاى جنگ به سينما روى آورد و دوران ابتدايى فيلمسازى را با همين موضوعات سپرى كرد. ملاقلى‌پور در سال ٦٤ «بلمى به‌سوى ساحل» را ساخت. در اين فيلم، جنگ خانه به خانه در خرمشهر جريان دارد و مرتضى با يك گروه پاسدار، خواهان يك فروند هلى‌كوپتر براى رساندن قوا به خرمشهر است. نمايندۀ بنى‌صدر، رئيس جمهور وقت، از اجابت درخواست‌هاى او