شخصى، زن و مرد مى‌بينيم كه در تشييع شهيد شركت دارند. رنگ‌هاى سبز، سفيد و هاله‌هايى از زرد، به تابلو شكوهى مذهبى بخشيده است. خطوط نرم دست‌ها، چهره‌ها و نگاه‌ها، در هم تنيدن منظم اين خطوط و رنگ‌ها كه در موج‌هاى مرتبِ بيضى‌وار در هم گره مى‌خورند و سرانجام، همۀ آن‌ها در يك محيط بيضى‌شكل منسجم و فرورفته در هم كه از وسط آن، سفيدى كفن شهيد با گل‌ها و سنبل‌هايى به رنگ نارنجى تزيين شده است، حكايت از يكپارچگى ملّى و احساس عروج و تعالى همپاى شهيد دارد.

آقاى كاظم چليپا در تابلوى «مرزبانان دشت شقايق» ، با رديف كردن بومى‌هاى مناطق متفاوت از جغرافياى ايران از كُرد تا بلوچ كه در انتهاى آن‌ها چهرۀ سرخ امام مى‌درخشد، با صفى از رزمندگان، كادر را از وسط به دونيم كرده است. آن‌گاه با رعايت قرينه‌سازى، در سمت راست كادر، جنگ و در سمت چپ كادر، آبادسازى و سازندگى ايران را به نمايش گذاشته است. او در تابلوى «ايثار» با الهام از آثار قهوه‌خانه‌اى و در تركيبى متوازن با قرار دادن مادر شهيدى در مركز تابلو كه شهيد خود را در آغوش دارد، كادر را باز هم به دو قسمت تقسيم مى‌كند. امام حسين (ع) با ذوالجناح خود پشت سر مادر شهيد ديده مى‌شود و در ادامۀ تصوير امام، مردانى بى‌سر كه به شمع‌هايى مى‌مانند، تا انتهاى كادر پيش مى‌روند و در سفيدى نهايى كه دستى خداى واحد را نشان مى‌دهد، محو مى‌شوند. در قسمت فرودين كادر، در سمت راست، رزمندگان را مى‌بينيم و در سمت چپ، لاله‌هايى كه رَحِم‌وار نوزادانى را در آغوش دارند و در قسمت انتهايى پايين كادر، سجاده‌اى گشوده با مهرى در متن سبز آن به چشم مى‌خورد. تابلوى ايثار با مهارت تمام از مفاهيم بلند مذهبى در جهت تولّد دوباره كه به جاودانگى انسان مى‌انجامد، استفاده مى‌كند.