خوددارى مى‌كند. در اين فيلم اكثر ياران و سرانجام خود فرمانده به شهادت مى‌رسند، امّا فيلمنامه و پرداخت آن چنان قوى نيست كه بيننده شهادت را به عنوان تنها راه باقى‌ماندۀ داستان بپذيرد. به اين ترتيب، مخاطب نه تنها با نحوۀ عملكرد آنان مجاب نمى‌شود، بلكه هيچ‌گاه در خويشتن به احساس يكى بودن و همذات‌پندارى با قهرمانان داستان نمى‌رسد و همين باعث مى‌شود كه فيلم در انتقال تأثير عاطفى خود ناموفق باشد.

آقاى ملاقلى‌پور در سال ٦٥ با ساختن فيلم «پرواز در شب» گام موفق و بزرگى را در خدمت به ارزش‌هاى دفاع مقدّس برمى‌دارد. در اين فيلم، يكى از گردان‌هاى نيروهاى ايران در محاصرۀ ارتش دشمن قرار مى‌گيرد و ارتباط آن با قرارگاه مركزى قطع مى‌شود. چهار نفر از رزمندگان گردان انتخاب مى‌شوند تا خود را براى درخواست كمك، به قرارگاه برسانند. نيروهاى مانده در محاصره همراه انبوه زخمى‌ها، با كمبود امكانات و آب روبه‌رو هستند، حلقۀ محاصره لحظه‌به‌لحظه تنگ‌تر مى‌شود و فشار عطش گام‌به‌گام فزونى مى‌يابد. همين عامل فرصتى مى‌دهد تا كارگردان با ايجاد پل بين عاشوراى حسينى، محاصرۀ نيروهاى امام حسين (ع) ، تشنگى آن‌ها، جانبازى عباس علمدار، فرهنگ و برخورد ايثارمندانۀ پرچمدار حسين (ع) و رفتار فعلى رزمندگان و فرهنگ عاشورايى حاكم بر آن‌ها، گام موفق را در ارائۀ فرهنگ دينى و فضاى ايثار و شهادت‌طلبى حاكم بر رزمندگان اسلام بردارد. بدون شك، اين فيلم يكى از فيلم‌هاى موفق سينما در خدمت و پرداختن به جنگ و دفاع مقدّس است.

آقاى مهدى ارگانى در گفت‌وگويى كه تحت عنوان «سينماى جنگ پس از جنگ» انجام گرفته است، در بارۀ فيلم «پرواز در شب» مى‌گويد: