اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٠

اسلامى موارد اسارت به دست دشمن بسيار اندك بوده و مجاهدان با هوشيارى و كوشش تمام از اين امر پرهيز مى‌كردند.
در كلام پيشوايان معصوم نيز اسير شدن جز در موارد اضطرارى مورد نكوهش قرار گرفته است.
رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله اميرمؤمنان عليه السلام را با گروهى به جنگ فرستاد و ضمن سفارشاتى به آنها فرمود:
«مَنِ اسْتَأْسَرَ مِنْ غَيْرِ جَراحَةٍ مُثْقَلَةٍ فَلَيْسَ مِنَّا» «١» هر كس بدون زخم كارى، اسير شود، از ما نيست.
از اين رو، اگر شخصى بدون چنين زخمى و در حال سلامت، تن به اسارت دهد، سربها براى آزادى او از بيت المال پرداخت نمى‌گردد.
اميرمؤمنان عليه السلام در اين باره فرمود: هر فردى بدون زخمِ كارى اسير شود، سربهاى او از بيت المال پرداخت نمى‌گردد و اگر خانواده‌اش خواستند، از مال خودش پرداخت مى‌شود. «٢» بدين ترتيب، رزمنده مسلمان نهايت تلاش خود را به كار مى‌برد و در نتيجه دشمن را سركوب كرده و يا به شهادت مى‌رسد يا بر اثر جراحات سنگين از حركت باز مى‌ماند و در اين صورت، اگر به دست دشمن افتاد، گناهى بر او نيست و نزد خداوند، معذور و مأجور است. ناگفته نماند كه اگر توان دشمن بيش از دو برابر نيروى خودى باشد، رزمنده مى‌تواند به منظور گريز از اسير شدن، عقب نشينى كرده و از جبهه ديگر يا در موقعيت ديگرى بر دشمن يورش برد.