اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤

٣. اگر بيعت را نپذيرفت تا پايان جنگ در حبس مى‌ماند؛ اگر پايان جنگ با توبه يا شكست و متلاشى شدن مركزيّت شورشيان همراه بود، باز هم آزاد مى‌شود.» ٤. اگر پايان جنگ به صورت شكست كامل شورشيان نبوده و مركزيّت آنها متلاشى نشود، اسير در حبس مى‌ماند و آزاد نمى‌گردد. «٢» علّامه حلّى مى‌نويسد: امام مى‌تواند او را به قتل برساند يا آزاد نمايد. «٣» ٥. اگر مسلمانان و بغات اسيرانى از همديگر داشته باشند مبادله اسرا جايز است.
در جنگ صفين تعدادى از طرفداران معاويه توسط معقل بن قيس اسير شده بودند. از سوى ديگر، عده‌اى از شيعيان على عليه السلام نيز در دست شاميان اسير بودند. معاويه نامه نوشت و تقاضاى مبادله اسيران را مطرح كرد.
اميرمؤمنان عليه السلام نيز موافقت نمود و در نتيجه اسرا مبادله شدند. «٤» ٦. اگر اهل بغى از مبادله اسرا امتناع ورزند و اسيران اهل عدل را حبس كنند، جايز است حبس كردن آنها تا اسراى اهل عدل را آزاد كنند. «٥» ٧. فديه و سربهايى كه از اسراى مشرك جهت آزادى آنها دريافت مى‌شد، از اسراى اهل بغى گرفته نمى‌شود؛ اميرمؤمنان على عليه السلام فرمود: «اسيْرُ اهْلِ الْقِبْلَةِ لايُفادى‌»؛ يعنى: از اسير اهل قبله فديه دريافت نمى‌شود. «٦» ٨. اگر شورشيان اسراى اهل عدل را بكشند، در صورتى كه مركزيّت آنها متلاشى شده باشد، مقابله به مثل و كشتن اسراى آنها جايز نيست. «٧»