اسراى بغات‌ بغات جمع باغى و از مادّه بغى به معنى ظلم است، پس باغى يعنى ظالم و بغات يعنى ستمگران. امّا در اصطلاح فقهى «بغات» به كسانى گفته مى‌شود كه از اطاعت امام خارج شده و از تسليم حق به او امتناع مى‌ورزند و به ولايت و نظام حكومتى او اعتراف نكرده، براى جنگ با او اقدام نموده و در حكومت او اخلال مى‌كنند.
به عبارت مختصر، باغى كسى است كه بر امام عادل شورش كند و از تسليم حق به او امتناع ورزد. «١» يٌادآورى: باغى غير از محارب و راهزن است، چون او منكر حقّ امام نيست، اگر چه گنهكار است و طبق دستور قرآن بشدت با او برخورد مى‌شود. «٢» در اينكه جنگ با بغات مانند كفّار حربى، واجب و لازم است، ترديدى نيست، امّا در نحوه برخورد با آنها از جمله، در مورد زن و بچّه، اموال، اسير و مجروحشان‌