امّا مسلمان را روا نيست كه به دشمن پناهنده شود، مگر اينكه اضطرار و يا مصلحت فوق‌العاده‌اى در ميان باشد، زيرا خداوند متعال اجازه تسلّط كفّار بر مسلمانان را نداده و فرموده است:
«وَ لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكافِرينَ عَلَى الْمُؤْمِنينَ سَبيلًا» «١» پناهنده شدن به شورشگرن و بغات نيز جايز نيست. امير مؤمنان على عليه السلام به عثمان به حنيف استاندار بصره مى‌نويسد:
به من خبر رسيده كه مردانى از اهل مدينه از شهر خارج گرديده (و از طريق بصره) به سوى معاويه رهسپار شده‌اند، هر كدام از آنها را يافتى، از رفتنشان جلوگيرى كن و بر هر كس دست نيافتى، غمگين مباش كه دورى (از رحمت خدا) نصيبشان باد كه بزودى با بى‌عدالتى و ستم رو به رو خواهند شد. «٢»