اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧

٣. دو نفر از اسراى بدر به نامهاى «عُقْبَة «١» بن ابى مُعَيْط» و «نضر بن حارث» كه هنگام حركت به سوى مدينه در محلّى به نام «صفرا» به دستور رسول خدا به قتل رسيدند. «٢» ٤. يهود بنى قريظه: قبيله بنى قريظه با رسول خدا پيمان بسته بودند كه غدر (خيانت) نكنند و به مشركان يارى نرسانند و اين پيمان يكبار ديگر نيز مورد تأكيد قرار گرفته بود. با اين حال آتش جنگ احزاب را بر عليه مسلمانان برافروخته و دشمنان اسلام- قريش و غطفان- را متّحد نموده، با قول هر گونه همكارى به سوى مدينه گسيل كردند.
بعد از پايان جنگ احزاب و پيروزى اسلام، طبيعى بود كه رسول خدا با اين فتنه‌گران و پيمان شكنان برخورد نمايد، به همين جهت بعد از متفرّق شدن احزاب رسول خدا صلى الله عليه و آله بنى قريظه را محاصره كرد. اين محاصره بيست و پنج روز طول كشيد تا اين كه يهود بنى‌قريظه به قضاوت سعد بن معاذ (كه همپيمان آنها بود) گردن نهادند؛ سعد بن معاذ درباره ايشان حكم كرد كه مردان جنگى كشته شوند و زنها و بچه‌ها اسير گردند. «٣» اين موارد تقريباً تمام آن چيزى است كه در سيره رسول خدا در مورد قتل اسرا نقل شده است. ناگفته نماند كه غير از اينها مواردى هم نقل شده كه رسول خدا تصميم بر قتل داشته ولى به مرحله اجرا نگذاشته است.
حال اين چهار مورد را بررسى كنيم تا معلوم شود آيا قتل اين افراد به جهت اسارت آنها بوده يا دليل ديگرى داشته است.