اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧١

٢. شكنجه‌هاى روانى:
دشمن معمولًا به شكنجه‌هاى جسمى و آزارهاى طاقت فرساى بدنى اكتفا نكرده، روح و روان اسير را نيز در معرض شكنجه‌هاى سخت قرار مى‌دهد تا او را به تسليم واداشته، از استوارى در هدف وايده‌اش باز دارد.
شكنجه‌هاى روحى نيز داراى اقسامى است كه دشمن با در نظر گرفتن موقعيت، آنچه را مناسب و مؤّثر تشخيص داد، انجام مى‌دهد. در اينجا به چند نوع از شكنجه‌هاى روحى اشاره كرده، مثالهايى براى برخى موارد يادآور مى‌شويم.
١. شكنجه ديگران در محل ديد يا در جايى كه صداى شكنجه و فرياد شكنجه ديده شنيده شود.
٢. توهين و تحقير اسير يا اهانت به مقّدسات و شخصيتهاى مورد احترام او.
٣. نگهدارى در وضعيّت نا معلوم و توأم با اضطراب.
٤. طولانى ساختن دوران اسارت.
٥. بى‌خبر نگهداشتن از جهان خارج.
٦. اجراى برنامه‌هايى كه با عقيده و ايمان شخص اسير ناسازگار است.
و اينك چند نمونه:
اسراى كربلا علاوه بر توهين و آزار نسبت به خودشان، از طريق زخم زبان و توهين نسبت به امير مؤمنان و حسنين عليهم‌السلام اذيّت مى‌شدند. توهين ابن زياد به حضرت زينب سلام اللَّه عليها و حضرت على عليه السلام در كوفه و اهانت به سر مقدس حضرت اباعبداللَّه عليه السلام در كوفه و شام، حاضر كردن اهل بيت در مجلس شراب يزيد و مأمور نمودن خطيب به بد گويى از امير مؤمنان عليه‌السلام در مسجد شام و زدن چوب خيزران برلب و دندان سالار شهيدان از جمله شكنجه‌هاى‌روحى بود كه‌بر اسراى‌اهلبيت عليه السلام روا داشتند.