اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٧

ز. پيام رسان دشمن (بدون اينكه امانى به او داده شده باشد) در امان است.
در روايتى از اميرمؤمنان على عليه السلام نقل شده كه فرمود:
اگر به‌شخصى از اهل‌حرب، دست‌يافتيد و او مدّعى‌بودكه پيامى براى شما دارد، اگر اين مطلب از حال او معلوم باشد و دليلى براى اين امر بياورد، پس راهى به سوى او نداريد تا رسالتش را ابلاغ كرده، به سوى اصحابش برگردد، و اگر دليلى بر گفته او پيدا نكرديد، نپذيريد. «١» اسلام و اسير ٦٨ د. مقاومت در برابر شكنجه‌هاى دشمن ص : ٦٨ ح. امان، مخصوص مشركان و كفّار است، امّا براى شورشگران و باغيان امانى نيست. «٢» چنان كه شيخ طوسى در مبسوط گفته است:
«وَ لايَجُوزُ عَقْدُ الْامانِ لَاهْلِ الْبَغْىِ» «٣» جايز نيست، پيمان امان براى اهل بغى.
پناهنده‌شدن به دشمن:
از بحثهاى گذشته معلوم شد كه اگر فردى يا افرادى از دشمن به مسلمانان پناهنده شوند، اگر به مصلحت مسلمانان باشد (مانند اينكه اطّلاعاتى در اختيار مسلمانان قرار دهند، يا حضور آنها در بين مسلمانان موجب هدايت ايشان و پذيرش اسلام گردد، يا حداقل ضررى براى مسلمانان نداشته باشند) پذيرفته مى‌شوند.