اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٣

ندارد [زيرا «انَّ دارَ الشِّرْكِ يَحِلُّ ما فيها» «١» يعنى در كشور مشركان آنچه (از اموال) هست، حلال است‌] ليكن در تاريخ اسلام و سيره پيامبر صلى الله عليه و آله موردى مشاهده نمى‌شود كه اموال شخص اسير از او گرفته شده باشد و چه بسا آن حضرت چيزى هم به آنها مى‌بخشيد. پس مناسب است كه اموال شخصى اسرا از ايشان گرفته نشود.
* يادآورى: آنچه گفته شد، در مورد اموال اسراى كافر و مشرك است، امّا حكم اموال اسراى باغى و امثال آن در جاى مناسب خود بيان خواهد شد.
هدايت و ارشاد اسير هدف از جنگ و جهاد در اسلام، هدايت مردم و راهنمايى آنان از تاريكيهاى جهل به سوى روشنايى ايمان است، از اين جهت جامعه اسلامى و رزمندگانى كه اسير در اختيار دارند، مكلفند در هدايت و ارشاد اسيران بكوشند و آنها را به سوى دين الهى راهنمايى كنند؛ اين در واقع حقى است، از اسير به عهده اسيركننده.
«هنگامى كه مسلمانان اسيرى از كفّار بگيرند اسلام به او عرضه مى‌شود و براى پذيرش اسلام تشويق و ترغيب مى‌گردد چنان كه اسلام پذيرفت، آزاد مى‌شود.» «٢» خداوند متعال در زمينه روشن‌كردن افكار اسيران خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«ياايُّهَا النَّبِىُّ قُلْ لِمَنْ فى‌ ايْديكُمْ مِنَ الْاسْرى‌ انْ يَعْلَمِ اللَّهُ فى‌ قُلُوبِكُمْ خَيْراً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمَّا اخِذَ مِنْكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ