اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤١

بگويد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«لا امَثِّلُ بِهِ فَيُمَثِّلُ اللَّهُ بى‌ وَ انْ كُنْتُ نَبِيّاً» «١» او را مثله نمى‌كنم و گرنه خدا مرا مثله مى‌كند اگر چه پيامبرم.
٢. آب و غذا اسير از هر نوعى كه باشد، سيراب كردن و غذا دادن به او لازم است.
حضرت على عليه السلام فرمود:
«اطْعامُ الْاسيرِ وَ الْاحْسانِ الَيْهِ حَقٌّ واجِبٌ وَ انْ قَتَلْتَهُ مِنَ الْغَدِ» «٢» غذا دادن به اسير و نيكى كردن به او حقى‌است واجب اگرچه اسيرى باشد كه فردا او را مى‌كشى.
يعنى حتى اسيرى مانند ابن ملجم كه بايد كشته شود، قبل از اجراى حكم بايد غذا و آب به او داده شود. از اين رو، اميرمؤمنان عليه السلام فرمود:
«احْبِسُوا هذَا الْاسيرَ وَ اطْعِمُوهُ وَ اسْقُوهُ وَ احْسِنُوا اسارَهُ» «٣» اين اسير را بازداشت كنيد، به او غذا دهيد و سيرابش كنيد و نيك اسيردارى كنيد.
امام صادق عليه السلام فرمود:
«اطْعامُ الْاسيرِ حَقٌّ عَلى‌ مَنْ اسَرَهُ وَ انْ كانَ يُرادُ مِنَ الْغَدِ قَتْلَهُ فَانَّهُ يَنْبَغى‌ انْ يُطْعَمَ وَ يُسْقى‌ [وَ يُظِلَ‌] وَ يُرْفَقَ بِهِ كافِراً كانَ اوْ غَيْرَهُ» «٤» غذاى اسير حقى است بر عهده اسير كننده، اگر چه فردا تصميم بر كشته شدن او گرفته شود چرا كه سزاوار است به او غذا و آب داده شود (و در زير سايه قرار بگيرد) و با او مدارا گردد، چه كافر باشد و چه غير كافر.