اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٠

يُقَدِّمُونَهُمْ عَلى‌ انْفُسِهِمْ عِنْدَ الْغَذاءِ» «١» به اصحابش فرمود كه اسيران را گرامى بدارند و ايشان نيز اسرا را در هنگام غذا برخود مقدم مى‌داشتند.
و نيز در حديث ديگر آمده است: هنگامى كه اسيرى را به محضرش مى‌آوردند، او را به برخى از مسلمانان مى‌سپرد و مى‌فرمود: به او نيكى كن. اسير دو سه روز پيش او مى‌ماند و او اسير را بر خود مقدم مى‌داشت. «٢» حال، به بيان برخى از حقوق اسرا مى‌پردازيم.
١. تأمين جانى‌ همان گونه كه گذشت، كشتن اسير جز در موارد استثنايى جايز نيست؛ چنان كه آزار و شكنجه حتّى در مورد افرادى كه محكوم به قتل هستند، نيز روا نيست.
در پايان جنگ حنين رسول‌خدا صلى الله عليه و آله نداكرد كه اسيرى از ايشان كشته نشود و چون شخصى به‌نام «ابن‌اكوع» به‌دستور عمربن‌خطاب كشته‌شد و خبرش به رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله رسيد آن حضرت ناراحت شد و فرمود: مگر به شما دستور ندادم كه اسيرى را نكشيد! سپس يكى ديگر از اسرا به نام «جميل بن مَعْمَر» كشته شد.
رسول خدا صلى الله عليه و آله در حالى كه خشمناك بود، به انصار پيام داد كه چه چيزى باعث كشتن او شد، با اينكه به شما گفته شده بود كه اسيرى را نكشيد؟ گفتند: ما به گفته عمر كشتيم. پيامبر صلى الله عليه و آله روى برگردانيد تا اينكه عمير بن وهب در مورد عفو و گذشت با آن حضرت سخن گفت. «٣» و نيز هنگامى كه عمر درخواست كرد كه آن حضرت اجازه دهد تا او دندانهاى پيشين سهيل‌بن عمرو را بكند تا هرگز نتواند بر عليه رسول خدا صلى الله عليه و آله سخن‌