اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٦

زنان و كودكان كفّار كه به اسارت در مى‌آيند، چه در حال جنگ اسير شده باشند و چه بعد از آن، كشته نمى‌شوند. نقل شده است كه رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله از كشتن زنان و فرزندان نهى كرده و وقتى آنها را اسير مى‌كرد، استرقاق مى‌نمود. «١» سبايا همين‌كه اسيرشده وبه‌تسلط مسلمانان درآمدند، ملك مسلمانان شده و برده مى‌شوند.
مرز ميان مردان جنگى و كودكان، بلوغ است، يعنى اگر پسر بچه‌اى به حد بلوغ رسيده باشد، حكم مردان جنگى را دارد و اگر به حد بلوغ نرسيده باشد، جزء سبايا محسوب مى‌شود. در صورت ترديد در بلوغ، علامت تشخيص، روئيدن موى خشن در شرمگاه است. «٢» عقد نكاح زن و شوهر كافر به مجرد برده شدن يكى از آنها بر اثر اسارت، فسخ مى‌شود، بنابراين:
اگر شوهر به اسارت در آمد، به محض اسير شدن، عقد نكاح او با همسرش فسخ نمى‌شود، بلكه اگر امام رقيّت و بردگى را در مورد او اختيار كرد، در آن صورت عقد نكاح او فسخ مى‌شود.
اگر اسير، بچه يا زنى باشد كه ازدواج كرده باشد، به محض اسير شدن آنها نكاح باطل مى‌شود، چون بچه وزن به مجرّد اسير شدن برده محسوب مى‌شوند.
اگر زن و شوهر، هر دو اسير شده باشند، باز هم عقد نكاح منفسخ مى‌شود، براى اينكه زن با اسير شدن برده مى‌شود.
اگر زن و شوهر از پيش برده باشند، در اين صورت نكاح به حال خود باقى است، چون بردگى جديد حاصل نشده است. «٣»